کد خبر: ۴۰۷۶۵۸۹

تاریخ: ۱۶ مرداد ۱۴۰۱ - ۱۳:۰۳

عشق دیری‌ست که در پیچ و خم عباس است

تاسوعا می‌بالد به خود به خاطر نازنینی که او را در این روز یاد می‌کنند، تاسوعا فخر می‌فروشد به ایام برای هم‌نشینی‌اش با نام عباس (ع)، تاسوعا آغاز عطشناک نهضت حسینی است و خط سرخ عاشورا با واژه‌های تاسوعا به حقیقت پیوست.

به گزارش ایکنا از زنجان، تاسوعا روزی است که عباس با خدا دست داد و هر دو دست خویش را از دست داد اما در مقابل عزت و عظمت را برای همیشه تاریخ برای خود خرید.

بی‌شک نام‌ تاسوعا با نام عباس(ع) گره خورده است؛ کسی که نسل امروز وامدار مکتب جهاد و شهادتی است که ابوالفضل(ع) در آن مکتب علمدار و الگو است. وقتی عباس دست در آب برد فرات، بی‌صبرانه و مشتاق، در کف دستش غلطید تا جایی که موج‌ها برای زیارت لب‌هایش، بی‌قراری می‌کردند.

عباس وقتی خنکای آب را با تمام وجود حس کرد، خیمه‌ها را دید، کودکانی که در عطش می‌سوختند و شیرخواره‌ای که حتی در سینه‌های مادرش نیز شیری برای خوردن نداشت و دخترکانی که تمام چشم امیدشان مشک سقا بود. همه این‌ها دست به دست هم داد تا صدای امواج خروشان فرات و خنکای آب وسوسه‌اش نکند. آرام آب را از کف دستش بلغزاند.

آن لحظه را همه دیدند،‌ تاریخ دید، دیدند که هفت آسمان، سر تعظیم در برابرش فرود آوردند و فرات برای همیشه تاریخ، شرمنده لب‌های تشنه عباس(ع) شد.

با گذشت قرن‌ها از واقعه عاشورا هنوز تاریخ، روشن از کرامت‌های عباس و نام او با وفا و ادب و مردانگی همراه است. سرداری فداکار که با لبی تشنه و جگری سوخته، پا به فرات گذاشت، اما جوانمردی و وفایش نگذاشت که او آب بنوشد و امام(ع) و اهل‌بیت(ع) و کودکان تشنه کام باشند. لب تشنه از فرات بیرون آمد تا آب را به کودکان برساند.

خود از آب ننوشید و فرات را تشنه لب‌های خویش نهاد و برگشت و دست عطش فرات، دیگر هرگز به دامن وفای عباس نرسید. این ایثار را کجا می‌توان یافت و این همه فداکاری مگر در واژه می‌گنجد و با کلام قابل بیان است؟

اینها همه در مکتب عاشورا تجلی یافت تا به انسان‌ها یادآوری کند که انسان باید آزاده باشد و سر تعظیم مقابل ظلم فرو نیاورد.